Gerard, een vriendelijke man, was accountmanager bij een softwarebedrijf. Hij was goed in zijn werk, kende zijn kwaliteiten en voelde zich als een vis in het water in zijn baan.

Totdat Gerard feedback kreeg op zijn werk of op zijn persoon. Dan voelde Gerard zich persoonlijk aangevallen en verloor hij de controle over zijn emoties. Hij veranderde in een emotionele, boze en gefrustreerde man die fel reageerde. Zo fel dat zijn collega’s en klanten maar niets meer tegen hem zeiden. Ze hadden het gevoel dat ze op hun tenen moesten lopen om Gerard zo voorzichtig mogelijk te vertellen dat ze een aanpassing wilden in zijn werk. 

Gerard had achteraf vaak spijt van zijn reactie.

Verheug jij je op een nieuwe werkdag als ’s morgens de wekker gaat?

Dan zit je blijkbaar lekker in je vel en heb je veel plezier in je werk. Je hebt een inspirerende en uitdagende baan waarin je gewaardeerd wordt om wat je doet. Je hebt leuke en gezellige collega’s waarmee je goed kunt samenwerken en je haalt veel voldoening uit je werk.

Of zie je er misschien juist tegenop om naar je werk te gaan? 

Als mensen het moeilijk vinden om hun grenzen aan te geven, dan hebben ze vaak het gevoel dat anderen bepalen hoe zij hun tijd indelen en soms zelfs hun leven. Ze ervaren een verlies van controle over zichzelf, omdat mensen in hun werk en hun privéleven zoveel van hen eisen, zoveel verwachtingen van hen hebben, dat ze niet meer weten hoe ze hieraan moeten voldoen.
 

Veel blijft onbesproken tussen collega’s onderling of in teams. Collega’s vertellen elkaar niet hoe ze denken over een bepaald onderwerp of wat hun dwars zit. Ik heb in de afgelopen jaren veel mensen en teams begeleid om hen te leren effectiever met elkaar te communiceren. En vaak kreeg ik een enorme lijst met redenen te horen waarom er niet duidelijk en helder kon worden gecommuniceerd.
 

Soms heb je op je werk te maken met iemand die snel op zijn of haar teentjes is getrapt. Iemand bij wie je er al bij voorbaat tegenop ziet om een gesprek mee aan te knopen. Je weet inmiddels uit ervaring dat de feedback die je wilt geven, als persoonlijke kritiek opgevat zal worden. Je collega voelt zich snel aangevallen, zal tijdens het gesprek gelijk in de verdediging schieten en op luide en verontwaardigde toon reageren. 

Je hebt het gevoel dat wat je ook zegt, de boodschap maar moeizaam overkomt. Je bent aan het boksen tegen een dikke muur van weerstand. En die weerstand kost je veel energie.

 
“Ik kan mijn grenzen niet aangeven, want anders…...”. Ik hoor regelmatig redenen waarom mensen het lastig vinden om voor zichzelf op te komen en assertief te communiceren. Ze zijn bang dat ze niet meer aardig gevonden worden. Of ze voelen zich schuldig als ze de ander niet helpen, zeker als die collega of vriendin een groot probleem heeft. Soms gebeurt er zoveel tegelijkertijd of krijgen ze zoveel informatie dat ze het gevoel hebben dat de druk die de ander hen oplegt enorm is.

 Ik hoor regelmatig argumenten van mensen waarom zij van zichzelf vinden dat het geen zin heeft om hun invloed en overtuigingskracht te vergroten. Zij vinden dat ‘overtuigen’ of ‘beïnvloeden’ niet bij hen past. Ze zeggen bijvoorbeeld: 
 
--> ‘Ze nemen me maar zoals ik ben’ of ‘Dan ben ik niet meer mezelf’

Wie wil er  zo nu en dan niet een compliment krijgen? Het is fijn als iemand je vertelt dat je iets goed hebt gedaan of dat je gewoon een fijn persoon bent, dat je gewaardeerd wordt.

Toch merk ik vaak dat mensen het eng of raar vinden om bijvoorbeeld een collega, medewerker of een goede vriend of vriendin een compliment te geven. “Dat is toch overdreven?”’ hoor ik vaak of “Daar zitten ze echt niet op te wachten, hoor.”

Schiet jij ook wel eens in de verdediging als je kritiek krijgt op je werk of als je persoonlijk aangevallen wordt?  

Voor mijn vakantie had ik een coachingsgesprek met Mark die het moeilijk vond om rustig te blijven als hij aangevallen werd op zijn functioneren. Een collega van een andere afdeling had hem opgebeld en hem heel boos verteld dat zij niet te spreken was over de bijdrage die hij geleverd had aan hun gezamenlijke project. Hij schrok, werd boos en begon zich te verdedigen. Maar uiteindelijk gaf hij toe en ging het werk opnieuw doen. En daar baalde hij enorm van. Bovendien wist hij na het telefoongesprek nog steeds niet precies wat er precies mis was gegaan en had hij een hele poos nodig om weer rustig te worden.